logo FES

Polsko-Niemiecki Tandem Bezpieczeństwa

pdfPolsko-Niemiecki Tandem Bezpieczeństwa

7 maja 2018 roku Fundacja Amicus Europae oraz Fundacja im. Friedricha Eberta (FES) zorganizowały siódmy Polsko-Niemiecki Tandem Bezpieczeństwa. Podczas trzech paneli dyskusyjnych rozmawiano na temat wyzwań i możliwych scenariuszy w zakresie europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony. W spotkaniu wzięli udział politycy oraz eksperci i ekspertki z zakresu dziennikarstwa, nauki i społeczeństwa obywatelskiego z Polski i Niemiec.

W swoich przemówieniach otwierających zarówno Ireneusz Bil, dyrektor fundacji Amicus Europae, jak i Knut Dethlefsen, dyrektor przedstawicielstwa Fundacji im. Friedricha Eberta w Polsce, zwrócili uwagę, jak ważna jest polsko-niemiecka wymiana na rzecz współpracy w zakresie europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony. Prezydent Aleksander Kwaśniewski podkreślił konieczność pogłębienia dyskusji na temat przyszłości europejskiej polityki bezpieczeństwa w Polsce, gdyż obecnie w kraju mówi się na ten temat bardzo niewiele. Ponadto Kwaśniewski zwrócił uwagę na to, jak ważną rolę w zapewnianiu stabilnego porządku bezpieczeństwa w Europie odgrywa Ukraina.07 05 2018
Uczestnikami pierwszego panelu, moderowanego przez Ireneusza Bila, byli Nils Schmid, członek niemieckiego Bundestagu i rzecznik partii SPD do spraw polityki zagranicznej, Stanisław Koziej, były szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego (BBN), Arne Lietz, członek Parlamentu Europejskiego, Agnieszka Bryc, politolożka z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, i Marcin Zaborowski, analityk Visegrad Insight. Tematem panelu były wyzwania o charakterze politycznym i strategicznym, przed jakimi Unia Europejska i jej państwa członkowskie stanęłyby w sytuacji większego zaangażowania na polu bezpieczeństwa międzynarodowego. Przedstawiciele i przedstawicielki niemieckiej, jak i polskiej strony mówili o zadaniach, jakie należałoby podjąć z perspektywy obu krajów. Nils Schmid zauważył, że w Niemczech niewystarczająco porusza się temat polityki bezpieczeństwa w związku z silniejszym zaangażowaniem Europy w skali globalnej, co utrudnia podejmowanie decyzji politycznych. Nie należy również bezkrytycznie oceniać inicjatywy PESCO, gdyż nie jest jeszcze jasne, w jakim stopniu doprowadzi ona do wzrostu efektywności europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony. Ponadto w Unii Europejskiej wciąż brakuje spójnej strategii w sprawie Rosji. Z przedmówcą zgodził się Arne Lietz, który podkreślił, że Unia Europejska potrzebuje szerokiego zakresu działań podejmowanych w odpowiedzi na kwestie polityki bezpieczeństwa w Europie i na świecie, które obejmują nie tylko wspólną politykę zbrojeniową, ale również wspólne podejście do obrony cywilnej.
Perspektywę Polski nakreśliła Agnieszka Bryc, która stwierdziła, że Polska chciałaby bardziej zaangażować się w planowanie polityki bezpieczeństwa Unii Europejskiej, ale nie została zaproszona do Europejskiej Inicjatywy Interwencyjnej, co utrudnia jej odgrywanie bardziej aktywnej roli.07 05 2018 Należy ponadto pamiętać, że wdrożenie PESCO wiązałoby się z wprowadzeniem zmian do Traktatów, a z oczywistych względów priorytet ma obecnie NATO. Jeżeli chodzi o Rosję, w dalszym ciągu konieczne jest prowadzenie konstruktywnego dialogu. Polski punkt widzenia przybliżył również Marcin Zaborowski, który nakreślił wniesione przez Polskę propozycje w zakresie polityki obrony i przypomniał, że Polska nigdy nie blokowała działań na tym polu. Jeżeli chodzi o Unię Europejską jako całość, według mówcy konieczne jest zwiększenie ogólnych wydatków na cele wojskowe, a Komisja musi zapewnić formalne podstawy umożliwiające powołanie jednostek obronnych. Koziej opisał możliwe scenariusze rozwoju europejskiej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Obok rozwiązania opierającego się na współpracy na polu polityki bezpieczeństwa oraz dobrowolnej współpracy doraźnej możliwa jest również wspólna polityka obrony. Tandem ds. bezpieczeństwa, złożony z UE i NATO, stanowiłby optymalną odpowiedź na politykę zagraniczną Rosji. Ze stwierdzeniem tym zgodził się również Tomasz Siemoniak, były minister obrony i poseł na Sejm RP, który opowiedział się za rozbudową potencjału militarnego UE i podkreślił, że wzmocnienie Unii wcale nie utworzyłoby przeciwbiegunu dla działań NATO, lecz raczej stworzyłoby możliwość bardziej intensywnej współpracy w Europie.
Uczestnikami drugiego panelu byli Dietmar Nietan, poseł Bundestagu oraz skarbnik partii SPD, Wojciech Przybylski, redaktor naczelny Visegrad Insight, Andreas Krüger z Ministerstwa Spraw Zagranicznych Niemiec i Stiftung Wissenschaft und Politik, Andrzej Rozenek z SLD, Ania Skrzypek z Fundacji Europejskich Studiów Progresywnych (FEPS) i Georg Heil, dziennikarz Westdeutscher Rundfunk. Rolę moderatorki pełnił Karsten D. Voigt, były poseł Bundestagu. Uczestnicy podjęli próbę zdefiniowania pojęć takich jak terroryzm, migracja, uchodźctwo czy islam, ze zwróceniem uwagi na używanie ich w sposób niewartościujący. Dietmar Nietan stanowczo opowiedział się za zwalczaniem przyczyn migracji, które idzie w parze z przyznaniem istnienia problemu nierówności na świecie i próbą zmierzenia się z nim. Przykładowo należy gruntownie przemyśleć politykę handlową i rolną, która przyczynia się do destabilizacji krajów rozwijających się. Co więcej, według mówcy konieczne jest zabezpieczenie zewnętrznych granic UE. Unia Europejska jako wspólnota musi okazać uchodźcom więcej solidarności i rozlokowywać ich zgodnie ze sprawiedliwym kluczem. Ponadto należy utworzyć mechanizmy zapobiegania radykalizacji młodych ludzi w społeczeństwach europejskich. Konieczność tę podkreślił również Heil, który zwrócił uwagę, że należy zapobiegać izolacji ludzi w społeczeństwie, oraz 07 05 2018stwierdził, że zamachy terrorystyczne dokonywane przez ISIS stanowią wyłącznie odpowiedź na utratę terytoriów na Bliskim Wschodzie i są często błędnie postrzegane w dyskursie medialnym. Ania Skrzypek zwróciła również uwagę, że polityka migracyjna UE musi opierać się na bardziej solidarnych podstawach. Zauważyła również, że znaczna część uchodźców i migrantów przebywa poza granicami UE, czego państwa członkowskie wydają się nie zauważać. Andrzej Rozenek stwierdził, że przeszkodą w zakresie zapewnienia większego bezpieczeństwa w polityce wewnętrznej jest po polskiej stronie brak ciągłości w pracy wywiadu od 2015 roku. Według mówcy współpraca polskiego wywiadu z innymi aktorami na szczeblu międzynarodowym nie jest wystarczająco bliska, a tym samym nie może pomóc w pozyskiwaniu wartościowych informacji umożliwiających zapobieganie terroryzmowi. Wojciech Przybylski nakreślił perspektywę w zakresie bezpieczeństwa i migracji z punktu widzenia państw Grupy Wyszehradzkiej - Polski, Czech, Słowacji i Węgier. Dla tych krajów silniejsze zaangażowanie Frontexu stanowiłoby właściwą odpowiedź w zakresie zapobiegania terroryzmowi w Europie, co z kolei nie pokrywa się ze zdaniem większości krajów Europy Zachodniej i tym samym stawia UE jako wspólnotę przed kolejnym wyzwaniem.
W trzecim panelu udział wzięli Anja Bröker, dziennikarka telewizyjna i prezenterka wiadomości w ARD, Annegret Bendiek, pracownik naukowy Stiftung Wissenschaft und Politik, Katarzyna Szymielewicz, założycielka fundacji Panoptykon, Christoph Moosbauer, pracownik MSL Group Germany, oraz Tomasz Aleksandrowicz, pracownik Collegium Civitas. Dyskusja, która dotyczyła cyberbezpieczeństwa, była moderowana przez Marcina Antosiewicza, byłego korespondenta TVP w Berlinie.07 05 2018
Według Anji Bröker kontrpropaganda do fake news płynących choćby ze strony Sputnika i Russia Today nie ma sensu. Odpowiedzią na mijające się z prawdą komunikaty powinna być przejrzystość. Według mówczyni właściwym krokiem było przyjęcie przez Bundestag w czerwcu 2017 roku ustawy o zwalczaniu mowy nienawiści. Katarzyna Szymielewicz z kolei nie uważa, by ograniczanie dostępu do informacji w Internecie było właściwą drogą, bowiem "kłamstw i propagandy nie da się powstrzymać". Jej zdaniem odpowiedzialność w tym zakresie spoczywa nie na państwach, lecz na platformach internetowych, które muszą gwarantować pełną przejrzystość. Annegret Bendiek odniosła się do roli UE w kwestii cyberbezpieczeństwa. Dotychczasowa polityka UE w tym zakresie koncentrowała się na cyberdyplomacji, która opowiada się w szczególności za pozamilitarnymi instrumentami w dziedzinie obrony. Według mówczymi pilnie potrzebujemy cyberdyplomacji, która będzie zakrojona długofalowo i uzgodniona na szczeblu ogólnoeuropejskim, co pozwoli uniknąć eskalacji konfliktów. Aby dobrze ukazać zadania UE w zakresie zapobiegania cyberatakom, Tomasz Aleksandrowicz uciekł się do porównania uprawiania polityki do prowadzenia wojny - wojna defensywna polega na rozpoznawaniu działań dezinformacyjnych, podczas gdy wojnę ofensywną wyróżnia tworzenie własnej narracji. Podejście ofensywne poparł Christoph Moosbauer, który podkreślił, jak ważne jest dostrzeganie i wykorzystywanie pojawiających się okazji politycznych w celu skutecznego uporania się z dezinformacją.

oben Początek strony
validator cssValid XHTML 1.0 Transitional
PRZEDSTAWICIELSTWO W POLSCE
facebook youtube

ipg
Polski | Deutsch
mapa